Konfesjonał akademicki

konfesjonal1

Są sprawy których sami nie rozwiążemy.

Są ciężary, których sami nie udźwigniemy.

Są przeszkody, których sami nie pokonamy.

Są grzechy, z którymi dalej już nie pójdziemy.

Konfesjonał akademicki

Środa od 18:00

Kontakt

Kontakt w sprawach duszpasterskich:
ks. Sławomir Woźniak

 


DA Laboratorium Wiary

przy parafii Miłosierdzia Bożego

Sosnowiec ul. Jagiellońska 2

Jesteś tutaj:
Start > Studnia Jakubowa > Ten, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu
Ten, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu
Nowości - Studnia Jakubowa

Kazanie św. Bazylego Wielkiego, biskupa: „O pokorze”*

„Mędrzec niech się nie szczyci swą mądrością, siłacz niech się nie chełpi swoją siłą, ani bogaty niech się nie przechwala swym bogactwem”.

Czym więc prawdziwie należy się szczycić i na czym polega wielkość człowieka?

„Raczej kto chce się szczycić, niech się szczyci tym, że Mnie poznaje, iż jestem Panem”.

Wielkość człowieka, jego chwała i chluba, to poznać prawdziwą wielkość, do niej przylgnąć i szukać chwały u Pana chwały. Tak bowiem mówi Apostoł Paweł: „Ten, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu”. I wyjaśnia: „Chrystus stał się dla nas mądrością od Boga, i sprawiedliwością i uświęceniem i odkupieniem, aby, jak to jest napisane, w Panu się chlubił ten, kto się chlubi”.
A więc doskonałą i pełną chlubą w Bogu jest nie wynoszenie się z powodu swej sprawiedliwości, ale świadomość, że się nie posiada prawdziwej sprawiedliwości, jednakże jest się usprawiedliwionym dzięki wierze w Chrystusa. Paweł chlubi się właśnie tym, że gardzi swoją sprawiedliwością, a szuka tej sprawiedliwości, która pochodzi od Boga przez Jezusa Chrystusa i opiera się na wierze. Wierzy, aby poznać Jego i moc Jego zmartwychwstania, mieć udział w Jego cierpieniach, upodobnić się do Jego śmierci i ostatecznie dojść do pełnego powstania z martwych.

Tu już musi ustąpić wszelka pyszna wyniosłość. Nie pozostawiono ci już niczego, z czego mógłbyś się szczycić, skoro twoją wielkością i nadzieją jest uśmiercenie wszystkiego, co twoje, i szukanie przyszłego życia w Chrystusie. Mając pierwociny tego życia, już w nim jesteśmy, żyjąc w łasce, która jest darem Boga. On jest w nas „sprawcą i chcenia i działania dla spełnienia Jego woli”. On też przeznaczył swoją mądrość ku naszej chwale J objawia ją przez swego Ducha. On również daje moc i siłę w trudach:

„Pracowałem więcej od wszystkich, mówi Paweł, nie ja co prawda, lecz łaska Boża ze mną”.

 Bóg także wybawia z niebezpieczeństw wbrew wszelkiej ludzkiej nadziei:

„W nas samych znaleźliśmy wyrok śmierci: aby nie ufać sobie samemu, lecz Bogu, który wskrzesza umarłych. On to ocalił nas tylekroć od śmierci i nadal ocali”.

  ________

* Homilia 20, 3.

{jcomments on} Tekst udostępniony dzięki uprzejmości serwisu

Internetowa Liturgia Godzin

źródło: www.tyniec.benedyktyni.pl/ps-po